Publicatie Laka-bibliotheek:
Elektriciteit in Nederland (1973)
| Auteur | Arnhemse Instellingen |
| Datum | 1973 |
| Classificatie | 1.01.7.10/22 (ELEKTRICITEIT - PRIJS, VERMOGEN, VERBRUIK) |
| Voorkant | ![]() |
Uit de publicatie:
1 Inleiding Het jaar 1974 heeft meer dan enig jaar in de periode na 1945 in het teken gestaan van onzekerheid ten aanzien van de in de toekomst hier te lande voor de elektriciteitsvoorziening beschikbare primaire energiedragers. De oliecrisis. en de daarmee gepaard gaande boycot voor de levering van olie aan Nederland, leidde ertoe dat ook op het gebied van de elektriciteitsvoorziening activiteiten werden ontwikkeld om het verbruik te beperken. Het directe doel daarvan was om, indien op de olievoorraden een beroep zou moeten worden gedaan in verband met eventuele strenge vorst - die omschakeling van de centrales op olie in plaats van aardgas noodzakelijk zou maken - deze voorraden voor een lange periode toereikend te doen zijn. De oliecrisis heeft echter ook de gemeenschap meer algemeen bewust gemaakt van de onzekerheid van een regelmatige voorziening. Het is dan ook begrijpelijk dat in 1974 de aandacht sterk gericht werd op het waarborgen van een zo ongestoord mogelijke voorziening. Hoewel gedurende het jaar voor meer dan 85% aardgas als brandstof voor de elektrische centrales kon worden gebruikt, waarmee deze centrales op de meest zekere wijze werden voorzien van een brandstof die bijzonder weinig bezwaren voor het milieu oplevert, bleef de ongewisheid voortduren. Nadat reeds eerder was gebleken dat voor centrales die na 1978 in bedrijf worden gesteld levering van aardgas niet meer zal plaatsvinden, is in 1974 van regeringszijde medegedeeld dat op verlenging van de lopende aardgascontracten, die over het algemeen een looptijd van tien jaar hebben, ook niet zal kunnen worden gerekend. Stond hiermee voor de toekomst de levering van aardgas voor de elektriciteitsvoorziening op losse schroeven, zo had daarnaast de oliecrisis geleerd dat het niet verstandig zou zijn weer in grote mate van olie afhankelijk te worden. Aangezien intussen ook ten aanzien van de mogelijkheid van het op ruimere schaal gebruiken van kernenergie geen zekerheid bestond, vond er op 1 mei overleg plaats met een aantal ministers, onder leiding van de minister-president. Daarbij werd overeengekomen dat het kabinet voor het einde van de zomer een uitspraak zou doen over de verdere toepassing van kernenergie. Dit geschiedde in de Energienota die in september uitkwam. Daarin is als beleidsvoornemen vastgelegd in de eerste helft van de jaren tachtig het kernenergievermogen uit te breiden met drie centrales, elk met een vermogen van 1000 MW, echter onder het voorbehoud dat vóór 1 juni 1975 uit te brengen rapporten terzake van de veiligheidsaspecten geen onaanvaardbare resultaten zullen opleveren. In de aldus geschetste situatie was het niet mogelijk een Elektriciteitsplan te maken waarin ook de bouw van kernenergiecentrales reeds meer of minder bindend was vastgelegd. Een dergelijk plan, dat ieder jaar door de SEP moet worden vastgesteld, vermeldt o.a. de voornemens ten aanzien van het produktievermogen dat voor een reeks van jaren nodig zal zijn. Het draagt voor vijf jaren een bindend karakter, waarop voor nog vier jaren meer voorwaardelijke plannen volgen. Met het oog op de bestaande ongewisheid kon thans niet verder worden gegaan dan het jaar 1979.
Deze publicatie is alleen op papier bij Laka beschikbaar, niet als pdf.
Publicaties zijn te leen of informeer of we een kopie kunnen maken. Soms, als we tijd hebben, lukt dat tegen kostprijs van de kopieën.

