Publicatie Laka-bibliotheek:
Geologisch onderzoek van twee zoutstructuren onder de Noordzee (1983)
| Auteur | Rijks Geologische Dienst |
![]() | 6-01-5-53-21.pdf |
| Datum | 1983* |
| Classificatie | 6.01.5.53/21 (AFVAL - DIEPZEE ONDERZOEK) |
| Opmerking | Onderzoek naar de mogelijkheid van het definitief opbergen van radioactief afval, blokken 14, 15, 17 en 18. |
| Voorkant | ![]() |
Uit de publicatie:
De Rijks Geologische Dienst (RGD) is, op grond van haar officiële taakstelling, nauw betrokken bij het zoeken naar mogelijkheden om radioactief afval in de ondergrond definitief op te bergen*. Als omhullend gesteente komt steenzout in aanmerking. Deze rapportage beperkt zich tot dit materiaal, en tot de ondergrond van Nederland inclusief het continentaal plat. In 1973 werd door de RGD een eerste overzichtsrapport samengesteld [1]. Hierin kwam een lijst met zoutstructuren onder het vasteland voor. In 1975 werd een veiligheidsanalyse gepubliceerd, waaraan door de RGD werd meegewerkt [2]. Mede ·op grond.van deze studie besloot de regering in 1976 dat onderzoek, met inbegrip van boringen, nood- zakelijk was. Hiertoe werden een aantal werkgroepen geformeerd, onder de Subcommissie Radioactieve Afvalstoffen van de Interdepar- tementale Commissie voor de Kernenergie (ICK). Vijf zoutkoepels in het noordoosten van Nederland, te weten Anlo, Gasselte-Drouwen, Ontstwedde, Pieterburen en Schoonlo werden aangewezen. Door verzet vanuit de plaatselijke bevolking en gemeentelijke en provinciale overheden kwam het echter niet tot veldonderzoek. Wel verschenen er enkele rapporten: in 1978 van de werkgroep D: risico-analyse [3], en in 1979 van de Interdepartementale Commis- sie voor de Kernenergie [4]. Ook nu weer werd geconcludeerd dat onderzoek ter plaatse nodig was. Inmiddels was aangekondigd dat er een "maatschappelijke discussie over de toekomstige energie- voorziening voor electriciteitsopwekking, waarbij een mogelijke rol van kernenergie zal worden geëvalueerd" (de "Brede Maatschap- pelijke Discussie over Energie", georganiseerd door de "Stuurgroep Maatschappelijke Discussie Energiebeleid") zou worden georganiseerd. De Tweede Kamer der Staten-Generaal nam met het oog hierop in 1980 een motie aan waarin de wens werd uitgesproken de voorgenomen boringen in zoutkoepels op te schorten, maar overigens de studie naar andere opbergmogelijkheden voor het radioactief afval voort te zetten [5]. Het idee om radioactief afval in een zoutkoepel onder de Noordzee definitief op te bergen kwam in 1976 naar voren. In dit jaar ver- scheen een haalbaarheidsstudie voor een industrieel eiland in de Noordzee [7], waar deze mogelijkheid overigens niet in werd genoemd. Geologisch gezien zijn er geen wezenlijke verschillen tussen het vasteland van Nederland en het aangrenzende continentaal plat (zie figuur 1). Dit geldt ook voor de steenzout afzettingen uit de Zechstein periode, die voorkomen in een gebied tussen het huidige Engeland en Polen. Zoutstructuren, bekend uit noordoost Nederland, zijn ook in de ondergrond van het continentaal plat aanwezig, Voor stratigrafische begrippen, zie figuur 3. In het ICK rapport van 1979 [4] werd de mogelijkheid van een zout- koepel onder de zeebodem genoemd, en van enkele kanttekeningen voorzien (pag. 48 en 49). Bij de RGD werd in die periode, op verzoek van het Ministerie van Economische Zaken, globaal nagegaan welke zoutstructuren onder de Noordzee in principe in aanmerking zouden komen. Het aanleggen van een dieptecriterium (bovenzijde steenzout te verwachten op minder dan 1000 meter diepte) resul- teerde in een lijst van 13 zoutstructuren (tabel 1~ en figuren 1, 2) Een nader punt van overweging was de aanwezigheid van vermoede of bewezen aardgasvelden in de onmiddellijke omgeving van de zout- koepel. Om deze reden bleek no. 5, in blok L4, niet i~1 aanmerking te komen. Van de overgebleven zoutkoepels heeft de RGD de twee grootsten, te weten L4/5 en L4/7, in 1981 nader onderzocht. Deze rapportage bevat de resultaten van dit onderzoek.*) Geschatte datum


