Stichting Laka

Publicatie Laka-bibliotheek:
Geologisch onderzoek van twee zoutstructuren onder de Noordzee (1983)

AuteurRijks Geologische Dienst
6-01-5-53-21.pdf
Datum1983*
Classificatie6.01.5.53/21 (AFVAL - DIEPZEE ONDERZOEK)
OpmerkingOnderzoek naar de mogelijkheid van het definitief opbergen van radioactief afval, blokken 14, 15, 17 en 18.
Voorkant

Uit de publicatie:

De Rijks Geologische Dienst (RGD) is, op grond van haar officiële
taakstelling, nauw betrokken bij het zoeken naar mogelijkheden om
radioactief afval in de ondergrond definitief op te bergen*. Als
omhullend gesteente komt steenzout in aanmerking. Deze rapportage
beperkt zich tot dit materiaal, en tot de ondergrond van Nederland
inclusief het continentaal plat.
In 1973 werd door de RGD een eerste overzichtsrapport samengesteld
[1]. Hierin kwam een lijst met zoutstructuren onder het vasteland
voor.
In 1975 werd een veiligheidsanalyse gepubliceerd, waaraan door de
RGD werd meegewerkt [2]. Mede ·op grond.van deze studie besloot de
regering in 1976 dat onderzoek, met inbegrip van boringen, nood-
zakelijk was. Hiertoe werden een aantal werkgroepen geformeerd,
onder de Subcommissie Radioactieve Afvalstoffen van de Interdepar-
tementale Commissie voor de Kernenergie (ICK). Vijf zoutkoepels in
het noordoosten van Nederland, te weten Anlo, Gasselte-Drouwen,
Ontstwedde, Pieterburen en Schoonlo werden aangewezen.
Door verzet vanuit de plaatselijke bevolking en gemeentelijke en
provinciale overheden kwam het echter niet tot veldonderzoek. Wel
verschenen er enkele rapporten: in 1978 van de werkgroep D:
risico-analyse [3], en in 1979 van de Interdepartementale Commis-
sie voor de Kernenergie [4]. Ook nu weer werd geconcludeerd dat
onderzoek ter plaatse nodig was. Inmiddels was aangekondigd dat
er een "maatschappelijke discussie over de toekomstige energie-
voorziening voor electriciteitsopwekking, waarbij een mogelijke
rol van kernenergie zal worden geëvalueerd" (de "Brede Maatschap-
pelijke Discussie over Energie", georganiseerd door de "Stuurgroep 
Maatschappelijke Discussie Energiebeleid") zou worden georganiseerd.
De Tweede Kamer der Staten-Generaal nam met het oog hierop in 1980
een motie aan waarin de wens werd uitgesproken de voorgenomen
boringen in zoutkoepels op te schorten, maar overigens de
studie naar andere opbergmogelijkheden voor het radioactief
afval voort te zetten [5].
Het idee om radioactief afval in een zoutkoepel onder de Noordzee
definitief op te bergen kwam in 1976 naar voren. In dit jaar ver-
scheen een haalbaarheidsstudie voor een industrieel eiland in de
Noordzee [7], waar deze mogelijkheid overigens niet in werd
genoemd.
Geologisch gezien zijn er geen wezenlijke verschillen tussen het
vasteland van Nederland en het aangrenzende continentaal plat
(zie figuur 1). Dit geldt ook voor de steenzout afzettingen uit
de Zechstein periode, die voorkomen in een gebied tussen het
huidige Engeland en Polen. Zoutstructuren, bekend uit noordoost
Nederland, zijn ook in de ondergrond van het continentaal plat
aanwezig, Voor stratigrafische begrippen, zie figuur 3.
In het ICK rapport van 1979 [4] werd de mogelijkheid van een zout-
koepel onder de zeebodem genoemd, en van enkele kanttekeningen
voorzien (pag. 48 en 49). Bij de RGD werd in die periode, op
verzoek van het Ministerie van Economische Zaken, globaal nagegaan
welke zoutstructuren onder de Noordzee in principe in aanmerking
zouden komen. Het aanleggen van een dieptecriterium (bovenzijde
steenzout te verwachten op minder dan 1000 meter diepte) resul-
teerde in een lijst van 13 zoutstructuren (tabel 1~ en figuren 1, 2)
Een nader punt van overweging was de aanwezigheid van vermoede
of bewezen aardgasvelden in de onmiddellijke omgeving van de zout-
koepel. Om deze reden bleek no. 5, in blok L4, niet i~1 aanmerking
te komen. Van de overgebleven zoutkoepels heeft de RGD de twee
grootsten, te weten L4/5 en L4/7, in 1981 nader onderzocht. Deze
rapportage bevat de resultaten van dit onderzoek.

*) Geschatte datum