Publication Laka-library:
Leven (?) met plutonium (1976)
| Author | Werkgroep Eemsmond |
![]() | 6-01-2-50-02.pdf |
| Date | June 1976 |
| Classification | 6.01.2.50/02 (REPROCESSING) |
| Front | ![]() |
From the publication:
Kerncentrales en atoomafval. Een kerncentrale is een elektriciteitscentrale. In plaats van gewone brandstof, zoals gas, olie of kolen, maakt de kerncentrale gebruik van de warmte, die vrijkomt bij de spl1tsingvan de atoomkernen van Uranium-235. De brandstof voor een kerncentrale is dus Uranium-235. We kennen verschillende soorten Uranium, vandaar het getal "235". Er is ook Uranium-238. Het afval van een kerncentrale (atoomafval, kernafval) zijn uitgewerkte brandstofstaven. De brandstof voor een kerncentrale zit in dichte buizen (1 cm doorsnee, 4 m lang). Deze zijn helemaal afgesloten, alleen de warmte gaat naar buiten. Zo’n buis bevat niet alleen Uranium-235, maar ook Uranium-238. In de buizen vindt de kernsplijting plaats, waarbij het Uranium-235 in brokstukken uiteenvalt. Hierbij wordt straling uitgezonden en er komt warmte vrij. De brokstukken Zijn onder andere Krypton, Tritium en Jodium, allemaal radioaktief. (Normale Jodium is niet radioaktief). Daarnaast kunnen ook stoffen ontstaan met grotere atoomkernen dan Uranium, zoals Plutonium. (Plutonium is extreem giftig, kankerverwekkend en goed om atoombommen mee te maken). Niet al het Uranium-235 valt uiteen in zo'n buis, zodat een uitgewerkte brandstofstaaf bevat.


