Laka Foundation

Publication Laka-library:
Uraniumverrijking in Nederland. Protest en beleid 1969-1981 (1986)

AuthorP.G.M.Ettes
1-01-8-30-39.pdf
DateMarch 1986
Classification1.01.8.30/39 (URENCO/UCN ALMELO - GENERAL)
Front

From the publication:

Inleiding

Nederland heeft een rijke traditie op het gebied van natuurbescherming. De oudste 
nog bestaande natuurbeschermingsvereniging is de in 1902 opgerichte Vereniging 
tot Behoud van Natuurbescherming. De doelstelling van deze vereniging, evenals 
de andere oudere natuurbeschermingsorganisaties, betrof in hoofdzaak de 
bescherming van planten, dieren en natuurlandschappen; het ecologisch leefmilieu. 
De andere landelijke natuurbeschermingsorganisaties zijn de Nederlandse 
Vereniging tegen Water-, Lucht- en Bodemvervuiling, het Instituut voor 
Natuurbeschermingseducatie, de Stichting Centrum Milieuzorg, het NIVON en de 
Contact-Commissie voor Natuur- en Landschapsbescherming. Al deze organisaties 
waren al voor de Tweede Wereldoorlog ontstaan, en maakten tot de jaren zestig een 
langzame groei door. "Natuurmonumenten" werd met 150.000 leden veruit de 
grootste organisatie.(1)
In 1969 gingen bovengenoemde organisaties op uitdrukkelijk verzoek van 
Staatssecretaris Vonhoff van Sociale Zaken en Volksgezondheid intensief 
samenwerken. Uit deze samenwerking ontstond in 1972 de Stichting Natuur&
Milieu. Andere verenigingen die op het gebied van natuurbescherming actief waren 
op landelijk niveau zijn de in 1967 opgerichte Vereniging tot Behoud van de 
Waddenzee en de in 1971 opgerichte Vereniging tot Behoud van het Ijsselmeer. 
Naast deze grote landelijke verenigingen bestonden en bestaan er nog talloze 
kleinere, en regionale organisaties die zich inzetten voor natuurbehoud.(2)
De opvatting over het behoud van de natuur zou echter aan het eind van de jaren 
zestig veranderen. Vanuit de studentenbeweging ontstonden provo, kabouter en 
aanverwante bewegingen. Deze zagen natuurbescherming als een essentieel 
onderdeel van een mens- en milieuvriendelijke levenshouding. Natuurbescherming 
werd meer complex opgevat. De term milieubescherming of milieuhygiëne deed 
opgang, waarmee zowel de natuur als de menselijke samenleving tot onderwerp 
werd. Daarnaast ging dit nieuwe begrip ook in de politiek leven, milieuzorg werd 
een onderdeel van partij programma's.(3)